Nübüvvet ve Risâlet'i birlikte düşünmek hangi Fass üzerinden anlaşılır?

Nübüvvet ve risâlet, tasavvufta Hak ile kul arasındaki iletişimin temelini oluşturan iki önemli makamdır. Nübüvvet, peygamberin Hak'tan özel haber alması, yani vahy iletilmesi makamıdır. Risâlet ise bu alınan bilgiyi insanlığa tebliğ etme, mesaj götürme görevidir. Bu iki kavramın birlikte ele alınışı, özellikle Üzeyr Fassı'nda detaylandırılır. Üzeyr (a.s.) üzerinden yapılan açıklamalarda, nübüvvetin velâyetten üstün olduğu, risâletin ise nübüvvetten daha yüce olduğu belirtilir¹. Bu üstünlük, risâlette nübüvvet üzerine eklenen "hususî bir ziyâdelik" ile açıklanır¹.

Üzeyr Fassı'nda, "nübüvvet-i teşrî'" ve "risâlet-i teşrî'" kavramları öne çıkar. Şeriat getiren peygamberlik ve risâlet, şeriat getirmeyen velîden daha üstün kabul edilir¹. Bu durum, peygamberlerin sadece bilgi almakla kalmayıp, aynı zamanda bu bilgiyi bir şeriat olarak insanlığa sunma sorumluluğunu da taşıdıklarını gösterir. Risâlet, nübüvvetin daha özel bir mertebesidir; her resûl nebîdir, ancak her nebî resûl değildir. Bu ayrım, risâletin tebliğ ve tebyîn gibi ek vazifeleri içermesinden kaynaklanır.

Muhammediyye Fassı da risâletin "ferdiyyet" bahsiyle ilişkisini kurarak, risâletin Hak'ın kâinata mesaj iletme kanalı olarak vücudî bir mertebe olduğunu vurgular. Nübüvvet ve risâletin enbiyâ ve rusüle verilmesi, mahzâ nimetlendirme ve yüceltme yoluyladır; bu, has Zâtî rahmetin bir tecellisidir ve karşılık beklenmeksizin bağış kabîlindendir²·³. Bu fasslar, nübüvvet ve risâletin ilâhî lütuf ve hikmetle donatılmış, mertebeli ve birbirini tamamlayan makamlar olduğunu ortaya koyar.