Nusret Tura Arş hakkında ne der?

Nusret Tura'nın Arş hakkındaki görüşleri, onun tasavvufî şiirlerinde ve dolayısıyla irfânî bakış açısında kendini gösterir. "Cennetinde gezen de ben, Cehennemde yanan da ben, Arş üstünde dönen de ben, Beni kaldır gör Allah'ı"¹·² dizeleri, onun Arş'ı sadece fiziksel bir mekân olarak değil, aynı zamanda ilâhî tecellîlerin ve varlığın tüm mertebelerinin bir tezahürü olarak gördüğünü ortaya koyar. Bu ifade, tasavvuftaki "nâsût" mertebesinin, yani insânlık âleminin, üst mertebelerin (lâhût, ceberût, melekût) tüm ahkâmını câmi olduğu anlayışıyla örtüşür. İnsan, bu şiirde, Arş'ın da içinde bulunduğu tüm varoluşsal katmanlarda Hakk'ın bir aynası ve tecellî mahalli olarak sunulur. Bu durum, insanın "rûhullâh" (Allah'ın rûhu) taşıyan aslî yapısıyla da ilişkilidir; zira her insan "Allah'ın rûhundan" bir parça taşır. Nusret Tura'nın bu şiirsel ifadesi, Hakk'ın varlığının her zerresinde tecellî ettiğini ve Arş'ın da bu tecellîlerin bir parçası olduğunu, hatta insanın kendisinin bu tecellîlerin merkezi olabileceğini işaret eder. Bu, aynı zamanda "mu'cize" kavramının irfânî tasavvuruyla da bağlantılıdır; peygamber mahallinin kendisinin mu'cize oluşu gibi, kâmil insanın da ilâhî hakikatleri kendinde barındırması bir tür irfânî mu'cizedir. Dolayısıyla Nusret Tura için Arş, Hakk'ın kudret ve azametinin bir nişanesi olmakla birlikte, bu kudretin insan-ı kâmil vasıtasıyla idrak edilebileceği bir mertebeyi de ifade eder.