Sıfât-ı Zâtiyye kavramı hangi Fass ile ilişkilendirilir?

Sıfât-ı Zâtiyye, Cenâb-ı Hakk'ın nefsine ve zâtına ait olan sıfatlardır¹. Bu sıfatlar, Hak'ın varlığının temelini oluşturur ve O'nun zâtından ayrı düşünülemez. Klasik akâid tasnifinde altı maddede ele alınır: Vücud (Hak'ın var olması, zorunlu vücud), Kıdem (başlangıcı olmama), Bekâ (sonu olmama), Muhâlefetün li'l-havâdis (yaratılmışlara benzememek), Kıyâm bi-nefsihî (kendi kendine var olmak, kimseye muhtaç olmamak) ve Vahdâniyyet (birlik). Bu sıfatlar, İhlâs Sûresi'nin tamamında özetlenir ve tasavvufta nefyle bilinen sıfatlar olarak kabul edilir; yani "yok değildir" (vücud) veya "sonradan değildir" (kıdem) gibi ifadelerle idrak edilir. İnsanın Allah'ın zâtî sıfatlarını taşıdığına dair bir delil olarak da görülür². Sıfât-ı Zâtiyye kavramının tenzîh bahsi, Fusûsu'l-Hikem'de Hz. Hârûn'a tahsis edilmiş olan Hârûniyye Fassı'nda işlenir. Bu Fass, Hak'ın zâtının her türlü noksanlıktan münezzeh olduğunu ve yaratılmışlara benzemediğini vurgular. Atâ-yı zâtiyye olarak da ifade edilen bu durum, zât-ı ahadiyyette mahfi ve müstehlek olup zuhur talebinde bulunan sıfat ve Hakk'ın kendi zâtında, kendi zâtıyla olan feyz-i akdes olarak açıklanır³. Bu atâ, Hakk'ın iktizâ-yı zâtisi olduğundan, ilim mertebesinde peydâ olan a'yân-ı sâbite için kâbiliyet şart değildir³.