Süleymâniyye Fassı, Dâvûdiyye Fassı ile nasıl ilişkilenir?

Füsûsu'l-Hikem, Muhyiddîn İbn Arabî'nin tasavvuf mâverâsının ansiklopedik kaynağı olan Fütûhât-ı Mekkiyye'nin bir parçası olmasa da, onunla aynı mânevî açılımların ürünüdür. Füsûsu'l-Hikem, her biri bir peygambere tahsis edilmiş fasslardan oluşur. Bu fasslar arasında İshak, İsmail, Yakup, Yusuf, Hud, Salih, Şuayb, Lut, Üzeyir, İsa, Süleyman, Davut, Yunus, Eyyüb, Yahya, Zekeriyya, İlyas, Lokman, Harun, Musa, Halid ve Muhammed fassları bulunur²·³·⁴·⁵·⁶·⁷·⁸·⁹·¹⁰.

Süleymâniyye Fassı, Hz. Süleyman'ın hikmetini, Dâvûdiyye Fassı ise Hz. Davut'un hikmetini işler. Bu iki fass, peygamberlerin kendi dönemlerindeki İslam dininin mertebelerini temsil eder. Nitekim, "Hakikat-i Süleymaniyye"nin "Hakikat-i Muhammediyye"ye bağlı olduğu belirtilir ve yeryüzünde ayrı ayrı semavî dinler olmadığı, sadece İslam dininin Adem (a.s) ile başlayan seyrinin o peygamber dönemindeki mertebesi olduğu ifade edilir¹. Bu bağlamda, Süleymâniyye ve Dâvûdiyye fassları, her peygamberin kendi zamanında Hak'tan aldığı mânevî açılımları ve bu açılımların küllî İslam hakikatiyle olan ilişkisini ortaya koyar. İsmail Fassı'nda olduğu gibi (İsmail Fassı), her fass, ilgili peygamberin hikmet-i aliyyesini, Rabb-ı hâsını ve mârifet-i Rabbâniyyesini teslim ve rıza ekseninde inceler. Bu fasslar, sâlikin mükâşefe yoluyla elde ettiği doğrudan idraklerin, peygamberlerin mânevî miraslarıyla nasıl örtüştüğünü gösterir.