Süleymâniyye Fassı'nda esas olarak hangi mesele ele alınır?

Süleymâniyye Fassı'nın temel meselesi, ilâhî rahmetin iki ana veçhesi olan Rahmân ve Rahîm isimlerinin tefsiridir. Bu ayrım, Süleyman peygamberin Belkıs'a gönderdiği mektupta bu iki rahmet türünü zikretmesinden kaynaklanır¹. Bu durum, tasavvufî tahkikte kavramların sâlikteki işleyişi gibi, peygamberlerin hayatında da ilâhî isimlerin nasıl tezahür ettiğini gösterir. Rahmân ve Rahîm isimleri, besmelede "Allah" isminden sonra gelerek, ilâhî varlığın temel sıfatlarından olan rahmeti vurgular¹.

Tasavvufî anlayışa göre, her peygamberin bir hakikati vardır ve bu hakikatler "Hakikat-i Muhammediyye" çatısı altında kemale erer². Süleymâniyye Fassı'nda işlenen rahmet türleri de, bu küllî hakikatin bir parçası olarak Süleyman peygamberin sülûk ve tebliğ yolunda nasıl tecelli ettiğini açıklar. Nitekim, tevfik kavramı da ilâhî muhabbet ve inâyetle ilişkilidir ve kulun sabit hakikatinin yatkınlığına bağlıdır³. Bu durum, ilâhî ilimde sabit olan hakikatlerin, bu âlemde nasıl zuhûr ettiğini ve hidayete olan yatkınlıkları belirlediğini gösterir⁴. Dolayısıyla, Süleymâniyye Fassı, ilâhî rahmetin küllî ve özel tezahürlerini, peygamberlik mertebesindeki yansımalarını ve bu rahmetin kulun kaderi ve istidadı ile olan derin bağını ele alır.