Melekût ile Nâsût hangi Fass'ta birleşir?

Tasavvufta âlemlerin iniş yapısında, Nâsût en alt mertebe olup, maddî ve cismânî insanlık âlemini temsil eder. Melekût ise Nâsût'un bir üstünde yer alan, ruhânî varlıkların ve melâike âleminin mertebesidir. Bu iki âlem, birbirlerinden ayrı olsalar da⁵, Nâsût'un ruhu Melekût olarak kabul edilir; yani Nâsût âlemi, Melekût'tan beslenir ve onunla bir bütünlük arz eder¹.

Sâlikin mânevî yolculuğunda, Nâsût ve Melekût arasındaki her tavır şeriat olarak tanımlanır²·³. Bu, şeriatın hem zahirî (Nâsûtî) hem de bâtınî (Melekûtî) mertebeleri kapsadığını gösterir. İnsan, nefsin heveslerine bağlı kalarak Nâsût âleminde hapsolmuş kalabilir; ancak Melekût âlemine yükselmekle ruhânî bir açılım yaşar⁴.

Âdem'e secde etme yükümlülüğü, Melekûtî ve Nâsûtî varlıklar için geçerli olmuştur; bu da onların Âdem suretinin oluşumuna hizmet ettiklerini ve dolayısıyla birbiriyle ilişkili olduklarını gösterir⁶. İnsan-ı kâmilin kalbi ise lâhût mertebesinde olup, bütün mertebeleri kuşattığı gibi, Nâsût ve Melekût mertebelerini de kapsar¹. Bu durum, Melekût ve Nâsût'un insan varlığında birleştiğini ve insan-ı kâmilin bu mertebeleri kendi içinde barındırdığını ifade eder.