Necdet Ardıç (Terzibaba)'ın Sıfât-ı Zâtiyye kavramına yaklaşımı nasıldır?

Verilen kaynaklarda Necdet Ardıç'ın Sıfât-ı Zâtiyye kavramına özel ve detaylı bir yaklaşımı doğrudan ifade edilmemektedir. Ancak, Terzibaba'nın tasavvufî irfan geleneğini modern döneme taşıyan ve kavramlara yeni anlamlar yükleyen bir şahsiyet olduğu belirtilmiştir¹·². Bu bağlamda, onun Sıfât-ı Zâtiyye'ye yaklaşımının da genel tasavvufî anlayış çerçevesinde, Hakk'ın zâtına ait, O'ndan ayrılmaz ve nefiy yoluyla idrak edilen sıfatlar olduğu varsayılabilir.

Klasik tasavvuf ve akâidde Sıfât-ı Zâtiyye, Hakk'ın varlığını, başlangıçsızlığını, sonsuzluğunu, yaratılmışlara benzememesini, kendi kendine var olmasını ve birliğini ifade eden altı temel sıfattır: Vücud, Kıdem, Bekâ, Muhâlefetün li'l-havâdis, Kıyâm bi-nefsihî ve Vahdâniyyet. Bu sıfatlar, Hakk'ın "yok değildir" (Vücud), "sonradan değildir" (Kıdem) gibi nefiy ifadeleriyle bilinen yönlerini vurgular. Terzibaba'nın "İnsân-ı Kâmil" şerhleri gibi eserleri³·³·³·³·³, onun Abdülkerim Cîlî gibi büyük mutasavvıfların eserlerini irfanî bir bakış açısıyla yorumladığını göstermektedir. Bu durum, Terzibaba'nın da Sıfât-ı Zâtiyye gibi temel İslâmî kavramları, sadece kelâmî bir açıklama olarak değil, sâlikin Hakk'ı idrak etme yolculuğunda birer mihenk taşı olarak ele aldığını düşündürmektedir. Onun tasavvuf serisi eserleri ve sohbetleri, bu tür kavramların mânevî derinliğini ve sülûk üzerindeki etkilerini vurgulayan bir üslup taşımaktadır⁴·⁵.